‘Amerikaanse toestanden’ zijn nooit leuk

“In Italië dreigen Amerikaanse
toestanden”, hoor ik op de radio. De uitslag van de verkiezingen in
dat land is too close to call
en de leider van het rechtse kamp, Silvio Berlusconi, eist een
hertelling. Dit doet erg denken aan de Amerikaanse
presidentsverkiezingen in 2000. Toen besloot in Florida na vele hele
en halve hertellingen de rechter uiteindelijk wie won. Vandaar:
Amerikaanse toestanden. Dat voorspelt weinig goeds.

Het is opvallend
dat in ons taalgebruik de woordcombinatie ‘Amerikaanse toestanden’ altijd een negatieve
lading heeft. Het is bijna een staande uitdrukking. Ik hoorde haar voor het eerst een jaar of
vijftien geleden, toen er angst was voor het ontstaan van segregatie
in Nederland.

Dat in bijvoorbeeld Frankrijk de segregatie ook al
jaren extreem is, gaan we aan voorbij. Ook als het gaat om
criminaliteit of armoede slepen deelnemers aan debatten vaak de
Verenigde Staten er met de haren bij, als voorbeeld hoe het niet
moet. Ik ben geen
Amerika-liefhebber (ook geen -hater), maar er zijn landen genoeg waar de mensen het
slechter hebben dan daar.

Toch hoor ik nooit over ‘Chinese
toestanden’, ‘Nigeriaanse toestanden’ of ‘Afghaanse toestanden’. Komt
het door het feit dat we nou eenmaal veel weten over dat grote land
aan de andere kant van de oceaan? Of kijken wij Europeanen stiekem
heel erg neer op de Yankees en genieten we er gewoon van als iets bij
hun fout gaat?

Ik heb in elk geval
nog nooit Amerikanen horen praten over Europese toestanden of Franse
toestanden. Maar dat is misschien omdat ze er te weinig over weten.

Lees ook:Wel Serviërs, geen Belgiërs
Lees ook:Een promotie van geit tot keizer
Lees ook:Gezeur geen reclame voor onze taal
Lees ook:Zijn Europeanen echt schizofreen?
Lees ook:Verdonk is de linkervleugel, niet Rutte

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.