Fokking horses

Wij Nederlanders denken dat wij collectief goed Engels spreken. In vergelijking met de gemiddelde Fransman komen we wel een heel eind. Maar Engelstaligen lachen zich vaak dood om onze taalcapriolen.

Neem nou een man, genaamd Hans Breukhoven. Ooit startte hij een onafhankelijke platenzaak, die zich niet liet dicteren door de grote maatschappijen. Niet mis mee. Helaas noemde hij zijn zaak de Free Record Shop. Tot op de dag van vandaag schijnen Engelsen in filialen van die winkel op hoge toon gratis platen te eisen.

Leuker is het als hoge pieten de taal van onze overburen aan de andere kant van de Noordzee denken te spreken. Zo wist in 1940 toenmalig premier Piet Gerbrandy niet hoe je in het Engels nou precies beleefd moest groeten. Op audiëntie bij zijn Engelse collega, de grote Winston Churchill, kwam hij binnen en zei: "Good bye." Churchill reageerde met: "That was the shortest meeting I ever had."

Bonter maakte begin jaren zestig toenmalig Minister van Buitenlandse Zaken Joseph Luns (zie plaatje) het. Luns was in zijn vrije tijd een begenadigd paardenfokker. Toen de Amerikaanse president John F. Kennedy in een informeel gesprek aan hem vroeg of hij hobby’s had, antwoordde hij dan ook stellig: "I fok horses!" Kennedy dacht (of hoopte) dat hij Luns niet goed verstaan had en vroeg: "Pardon?"

"Inderdaad ja! Paarden", riep Luns enthousiast.

Lees ook:Klein taalergernisje
Lees ook:Weblog over slecht Engels
Lees ook:Gaat het Zuid-Afrikaans verdwijnen?
Lees ook:Gevleugelde reclamekreten
Lees ook:Uit de serie: beroerde vertalingen uit het Amerikaans Engels

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.