Categorie: "Internationaal klessebessen"

Fuck you is onbekend

Screen shot 2010-08-09 at 12.27.28 PMIn het programma Zomergasten van gisteren werd door een Engelse taalkundige de betekenis van de uitdrukking Fuck You uitgelegd. In feite komt het er op neer dat niemand precies begrijpt wat het betekent, maar dat de connotatie natuurlijk erg duidelijk is. Grammaticaal is fuck you namelijk niet correct en het betekent niks. Je kunt dus wel zeggen ‘damn you’, je zult verdoemd zijn, maar niet echt ‘fuck you’ want je kunt jezelf niet neuken. Toch is het zo dat seksueel getinte woorden vaak worden ingezet als een andere uitdrukking het niet meer zo goed doet. Fuck you komt waarschijnlijk van Damn you, net als Holy fuck komt van Holy Mary. Zo zijn er nog meer van dat soort vervangingen waar we nu niet meer van op kijken. Hoewel, in Amerika fuck you zeggen is toch schijnbaar niet heel gewoon.

GLOBISH, spreek je het al?

Screen shot 2010-08-02 at 7.00.33 PMJean Paul Nerriere ontdekte eind jaren tachtig dat zijn gebrekkige Engels beter werd begrepen en gewaardeerd door zijn zakenpartners in Azie. Dit Engels noemde hij Globish, ofwel English-Lite. Inmiddels is er van alles gepubliceerd over Globish; hij schreef boeken als Don’t Speak English, Parlez Globish en Discover Globish. Als je zaken wilt doen moet je volgens Nerriere ongeveer 1500 woorden kennen. Dat is eigenlijk al genoeg. Het is ook HET wereldwijde dialect van de 21e eeuw, voor Twitteraars en Facebookers. Dit laatste volgens de Elsevier van 24 juli 2010. Lees er alles over op: http://www.globish.com/

Kalxti! Leer Na’vi uit film Avatar

Screen shot 2010-07-10 at 10.35.58 AMDe film Avatar van James Cameron was mede succesvol door de fantasie-taal Na’vi, die professor Paul Frommer -communicatie professor aan USC, University of South California- er speciaal voor ontwierp. Je kunt de Na’vi-taal leren op de volgende website waar dezel in cursusvorm wordt aangeboden. Het is een uitgebreid aanbod. Zo is er een woordenboek Engels-Na’vi beschikbaar en je kunt je aanmelden voor een nieuwsbrief, geheel en al in Na’vi (voor gevorderden waarschijnlijk). Er is een forum en uiteraard een DVD van de film zelf om nog eens mee te oefenen. Wie dol is op fantasie-talen kan zich uitleven met deze cursus want de taal is nog steeds erg populair, gezien de actuele hoeveelheid forumberichten.

Een hele moeilijke mond

Screen shot 2010-06-16 at 9.33.25 AMDoor de vermoeidheid van het luisteren naar posh upperclass Engelsen, of naar Amerikanen in het algemeen, hebben de meeste britten het maar opgegeven. Je weet toch nooit zeker wat iemand zegt, dus waarom nog moeite doen? Het gevolg zijn zogenaamde ‘mondegreens‘; dat zijn verkeerd verstane teksten. Zo menen veel Engelsen dat de Beatles zingen ‘All my luggage, I will send to you maar ze zingen All my loving, I will send to you. Of uit de musical Grease, met John Travolta: ‘Hope the city voted for you in plaats van Hopelessly devoted to you (uit: Grease). Hoewel dit laatste misverstand uiteraard een heel gunstig effect heeft op het politieke klimaat.

Bron: www.corsinet.com

Voor Nederlandse mondegreens: www.onzetaal.nl

Woordje-rekken met britten

Screen shot 2010-06-16 at 9.36.42 AMDuidelijk spreken lukt best als je je mond open doet. Engelstaligen, behorende tot de upperclass, doen hun mond echter bijna niet open. Dit levert een hele moeilijke mond op, en een hele merkwaardige gezichtsuitdrukking, en een woord als ceiling verwordt dan tot iets als seeileng (met dat laatste -eng een beetje uitgerekt). Het zogenaamde woordje-rekken wordt dan afgewisseld met een eigenzinnig woordje-knijpen met de medeklinkers zoals de -p of de -t. Dus typical wordt dan zoiets als tpikkel (probeer maar). Je moet er ook heel nuchter onder blijven, niet laten merken dat je het zelf ook niet meer zo goed verstaat, wat je precies zegt.

Japanner kent geen nee

japannerIn sommige culturen bestaan er meerdere woorden voor iets waar het Nederlands maar een enkel woord voor heeft. Bekend is bijvoorbeeld dat het woord ‘sneeuw’ bij de Inuit eskimos wel op 100 manieren kan worden aangeduid. Soms is het andersom. In Japan kent men niet echt een woord als ‘nee’.  Als je iets niet wilt, dan zeg je ‘het is een beetje moeilijk’. Zo weet iedereen meteen waar ‘ie aan toe is. Voor mij was het een enorme opluchting om te merken dat dit gewoon geaccepteerd werd. Na enig oefening ‘voelde’ het ook helemaal niet meer moeilijk. Het kwam eigenlijk juist heel natuurlijk uit mijn mond.  Wanneer je in Japan bent, hoef je eindelijk eens niet zo lomp ‘nee mafkees’ te brullen als iets je niet aanstaat, maar je gaat gewoon op de indirecte toer. Dus, beetje leuk scheef lachen, koppie schuin, en dan zacht zeggen ‘mmm, maybe a little bit difficult.’ Vooral dat ‘maybe’ is heel kernachtig.

To relate or not to relate

Het punt met het Amerikaans is, dat er een ander denken aan de taal vooraf gaat. Zo klinkt er grote onzekerheid of eenzaamheid in door, alsof er geen verbinding is met de wereld om hen heen. Ik denk dus dat Amerikanen daarom zoveel moeite doen om uit te drukken dat ze zich verbonden voelen met iets;’ to ‘relate’ is heel belangrijk. Dus in plaats van ‘Ik vind het een leuke stoel’, zeggen ze:  ‘I really relate to this chair…Je kan dit ook doen met een idee, of een gevoel. ‘I really feel connected to this idea.’ Er is echter toch nooit echt zekerheid of die dodelijke eenzaamheid wel weg zal gaan. Daarom vraagt een Amerikaan soms ineens ‘Are you still here?’ terwijl je gewoon naast hem staat. Zelf kan hij ook ineens verwijnen. Dan zegt hij ineens ‘I am in a bad place right now’ en dan is hij dus ineens van zijn eigen eiland naar een ander, minder leuk eiland gegaan zonder dat hij het zelf doorhad.

Pakkende woorden

Speechen valt niet mee. Zeker niet voor mensen die niet echt hebben doorleefd wat ze zeggen. Meestal lijkt dat meer op ‘praten met je hoofd’.  In de tijd van Shakespeare hadden ze daar minder mee, met praten met je hoofd. In de tijd van het Engelse Renaissance theater (van 1558- 1642), was praten iets dat je met hele lichaam deed. Ze meenden daar dat elke klinker verbonden was met een orgaan. Dus die klinker kwam dan ook soms uit je middenrif, of uit je tenen. Dat zette meteen de toon. De teksten van Shakespeare zijn voor de meeste acteurs dan vooral een fysiek karwei. Je moet echt aan de bak. Niet alleen met de klanken, maar ook nog met je verbeelding. Ik vergeet nooit dat mijn docente voortdurend riep; ‘good art is like good sex’ en dan verdween ze halfzingend, half kermend achter de coulissen om zich voor te bereiden op een Shakesperiaanse monoloog. (Dit was natuurlijk al een drama op zich.)

Een van de beste speeches die ik op Youtube heb gevonden is die van Kenneth Brannagh (Engelse acteur) in de rol van Henry Vth ofwel Hendrik de Vijfde. In deze speech overtuigt hij zijn eigen Engelse leger dat ze geschiedenis gaan schrijven door te vechten met de Fransen. Een minpuntje: de Fransen zijn met meer. Toch overtuigt Henry Vth zijn mannen, door de beste speech ooit te houden. De mannen besluiten om hun leven te wagen voor de slag. Fantastische tekst, heel mooi gesproken. Ook al weet je niet wat hij precies zegt als je het Engels niet verstaat, je kan het vast goed volgen door zijn geweldige acteerwerk.

Je kunt het filmpje bekijken op Youtube: hier