Categorie: "Geen rubriek"

De vele namen van Repelsteeltje

Sprookjes zijn weer helemaal hip en in. Sprookjes zoals Repelsteeltje zijn gebaseerd op volksvertellingen, uit de tijd dat de bevolking niet zelf las of schreef. Repelsteeltje is het verhaal van een demonisch mannetje, dat goud spint voor de koningin in ruil voor haar kostbaarste bezittingen, haar gouden haren, en later haar kindje. Het mannetje Repelsteeltje wordt ontmaskerd wanneer de koningin raadt hoe hij werkelijk heet. De namen van de demon Repelsteeltje wisselen per regio en/of land. Hij heeft vele namen waaronder Lytse (= kleine) Pino, Oegemantsje en Heideskyn. In VlaanderenMispelsteertje, Kwispelsteertje, Kwispeltor-Kwispeltuit, Fijfelaar, Haantje-Taantje, Negelanderken, Negen-potten-kolen en Kwispeltenneke. In Sleeswijk-Hostein is de demon Repelsteeltje bekend als Finn, Ekke Nekkepenn, Tepentiren, Knirrficker, Gebhard en Rabünzel.

gek op de radiostemmen?

Ben je gek op radio en geef je veel om je favoriete presentatoren dan kun je je stem uitbrengen op www.televizier.nl en stemmen voor wie volgens jou de zilveren, al dan niet zilveren Radioster zou moeten winnen. Ik zelf ben met radio net zo dol op leuke taal als op schrift. Ben je dat ook, dan kun je los op de website. Je kan ook nog stemmen voor je favoriete radioprogramma. www.televizier.nl

Best wel leuke opening

De titel Best Wel Leuke Opening spreekt misschien al aan vanwege de humor, maar mij spreekt hij vooral aan omdat het de titel is van een festival in Twente, genaamd GrensWerk, gericht op kunsten zoals theater, expositie en muziek. De tukker staat bekend om zijn droogkomische opmerkingen en voor een festival dat toch minstens een tiental volle dagen duurt, is een Best Wel Leuke Opening toch heus belangrijk. Ik roep deze titel dan ook uit tot echt een Best Wel Hilarische Titel.

Grenswerk, 25 september t/m 12 oktober in Enschede. Klik voor programma

Burning Men Festival 2010 bij BNN

Bij BNN was er gisteren een reisprogramma te zien over het Burning Man Festival, gepresenteerd door Dennis Storm. Het Burning Man Festival is ooit begonnen als een verwerkingsmoment van liefdesverdriet, gesymboliseerd door het verbranden van een pop op een strand bij San Francisco, gedaan door drie vrienden. Nu is het festival uitgegroeid in Black Rock Desert, tot een tijdelijk opgebouwde woestijnstad Black Rock City, waar meer dan 50.000 bezoekers komen voor 7 dagen van liefde, vrede en harmonie. Er is geen geld en geen commercie, alleen vriendschap, muziek, dans en ruil. Aan het eind wordt de Burning Man Pop met vuurwerk en spektakel verbrand. Ik vond het programma heel leuk maar de teksten die de presentator moet uitslaan zijn heel erg repetitief. Zo zegt hij in elke scene het woord Burning Man, en legt hij gedurende de zendtijd het begrip Burning Man herhaaldelijk uit. Is dit omdat men moet kunnen ‘inspringen’ en wegzappen op elk moment van de uitzending? Ik raakte zelf heel erg aangebrand ervan.

Poezie Festival Elswout

Poezie festivals zijn mij een tijdje ontgaan, maar er is er weer een en wel op Zaterdag 14 augustus in Overveen, Poezie Festival Elswout van 3 tot 6 uur in de middag. Voor wie er van houdt: er komen acht Nederlandse dichters, waaronder Ingmar Heytze, Erik Jan Harmens, Marije Langelaar, Mustafa Stitou,Arjen Duinker, Hélène Gelèns, John Schoorl en Fleur Bourgonje. Hun voordrachten worden afgewisseld met optredens van singer-songwriter Marten de Paepe. De toegang zal wederom geheel gratis zijn en mensen mogen een picknickmand meenemen.

Locatie: Landgoed Elswout, Elswoutslaan 22 2051 AE Overveen

Klankyoga

Laatst ontdekte ik een weblog over klankyoga. Het was van een dame die al een tijdlang fanatiek allerlei mantra’s uitschalmeide, en daar veel energie kreeg. Ze schreef in haar blog over de schoonheid van klanken en het verassende effect dat bij herhaling van die klanken je zelfs een soort ‘extra klank’ kan horen,. Een soort van tussentrilling.

Zelf geloof ik er best wel wat van. Ik doe al een tijdje fanatiek mee met de ochtendmanie van sommigen, om de dag te beginnen met een half uurtje mantra-zingen. Ik zit dan om 07.00u al op een kussentje en ik gooi er telkens een mantra uit die ik gedurende 30 minuten herhaal. Ook ik hoor wel degelijk telkens nieuwe dingen. Een brommend ondertoontje, een hoge fluit.

In het begin was het even wennen. Ik kreeg allerlei nare bijwerkingen. Zo maakte ik de eerste dag dat ik flink had uitgepakt in de ochtend, ineens ruzie met een man op de markt, die beweerde dat mijn hondje tegen zijn pui had gepiest. Ik was heel erg onder de indruk, die man bleek helemaal rood aan te kunnen lopen en was mij helemaal de markt opgevolgd. Ik bedoel, zo weinig innerlijke rust, dan is zo’n hondje al te veel natuurlijk. Dat moest wel van mijn eigen actieve energie komen, dat die man zin had om met mij in discussie te treden. Hij zag dat ik er klaar voor was…

Volgens mijn mantra-leraar was mijn hersenschors flink geactiveerd. Ik ben er dus ook mee doorgegaan. Tegenwoordig doe ik zelfs een rondje mantra’s in de avonduren. Het helpt tegen allerlei muizenissen, gepieker en andere wir war in het brein, dat zich altijd lijkt te verzamelen tot een soort van wolk aan gedachten waar geen mens wijs uit kan. Ik zelf ook niet. Maar na een half uur zonder stoppen een boeddistische volzin te hebben gechant, voel ik mij ineens erg licht en helder in het hoofd. Zou dat het zijn wat de Buddha bedoelde?

Namen

Bedrijfsnamen zijn een wonderlijk fenomeen. Ik was ooit eens op een verpakkingsbeurs en daar regende het namen als Tetrapak, Jeka, Geodis. Naast dat het niet echt te herleiden is tot een verpakking, is het ook nog eens heel erg moeilijk uit te spreken. Maar anderen kunnen er ook wat van. Wat denk je van Arag, Buka, Bovag, Rentokil (toiletdingen) of nog erger  BLMC – UTO. Je weet ook niet waar de klemtoon ligt.  Ik word dan nieuwsgierig. Wie belt er met BLMC – UTO? Dat kan alleen familie zijn, die weten dat het bestaat. Je zal er maar werken. “Goeiemorgen, BLMC – UTO, met Guido Uittendorp. Klinkt toch heel erg moeilijk?

Even

Sommige woorden verwijzen naar een tijdsduur. Een daarvan is het woordje ‘even’. Nederlanders zijn er dol op. We hebben altijd wel een gaatje in een volzin om met het woord ‘even’ te vullen. Bijvoorbeeld: “Zo, nu ga ik even zitten” of “Ziezo, nu ga ik even naar het toilet…” Bij dit laatste betwijfel je al de kortdurendheid van ‘even.’ Alles duurt natuurlijk ook gewoon veel langer. Bijvoorbeeld als die collega bij je komt, die vraagt  ‘Wil jij anders even naar dit voorstel kijken dat ik vannacht heb geschreven?’ en ja hoor, voor je het weet zit je urenlang een wirwar aan fantasien en waanbeelden door te worstelen, om de captives van de organisatie goedkoper te huisvesten. Of je gaat ‘even’ langs bij een oude vriend die een eigen patatzaak is begonnen en nu vreselijk in de scheidingsperikelen zit.  Of je zijn zaak ‘even’ kunt overnemen. (Nee, echt maar een paar daagjes). Of je nog ‘even’ in je kledingkast wilt kijken naar een paar kwijtgeraakte schoenen of ‘even’ een leuke plaat opzet, terwijl je al heel lang worstelt met je muzieksmaak. Kortom, zo ‘even’ is even helemaal niet. Even duurt soms heel erg lang. Te lang.