Limburgers lachen om elkaars dialect

Ik heb heel mijn leven in Brabant en Limburg gewoond. Vooral in die laatste provincie is een sterke dialecttraditie. Toen ik in Maastricht ging wonen, was een van de eerste dingen die me opvielen dat de bewoners van die stad graag grappen maakten over dialect. Nee, niet hun eigen dialect. Daar zijn ze te trots op. Maar Kerkradenaren moesten het sterk ontgelden.

-Het begint met een j en het hangt boven Kerkrade?
-‘n Jans jroot jewitter!

U moet Kerkraads kennen om hem te snappen. In die hoek van Limburg verwisselen ze de g en de j om. Verder zit het dialect vol Duitse woorden. Ein jans jroot jewitter is een heel groot onweer. Het Duitse woord is Gewitter. Ook na uitleg geen geniale grap.

Een ander trekje van Kerkradenaren is het veelvuldig gebruik van het stopwoord woah?. Zoals veel Brabanders eej? zeggen en Rotterdammers dan.

Dus wat zegt een Kerkraadse hond? "Waf, waf, woah?"

Gelukkig slaan de Kerkradenaren terug:

-Het hinnikt, het komt uit Maastricht en heeft twintig letters?
-’ne Péééééééééééééééérd.

Maastrichtenaren staan bekend om hun langgerekte klanken. Dat mag duidelijk zijn. Binnenkort op dit blog: Brabantse ongein.

Link:
Cursus Maastrichts

Lees ook:Brabanders koesteren ‘houdoe’
Lees ook:Amby, de beschermde omgeving
Lees ook:Sjonnen, Anita’s, Barries en Sjengen
Lees ook:Ezelsbruggetjes voor Zeeuwen en Limbo’s
Lees ook:Streng kijken naar het ‘Jat’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.